Ο Αθεϊσμός

 

Προσωπικά, αντιλαμβάνομαι το φαινόμενο του Αθεϊσμού ως φυσικό επακόλουθο της πολιτισμικής και κοινωνικής μας εξέλιξης. Από τη στιγμή που φτάσαμε στο επίπεδο να είμαστε σε θέση να ερμηνεύσουμε και να εξηγήσουμε μερικά από τα μεγαλύτερα μυστήρια του Σύμπαντος· να ανακαλύψουμε και να αποδείξουμε Ορθά και Λογικά πολλούς από τους νόμους που το διέπουν, ήταν λογικό τα θρησκευτικά πιστεύω να αρχίσουν να κλονίζονται. Οι απανταχού θεοί άρχισαν να χάνουν την αξία τους στα μάτια και στις καρδιές αυτών που κατείχαν την «πραγματική» γνώση, που έσωζε ζωές και όχι ψυχές· που έκανε θαύματα απτά και προσιτά από όλους, ανεξαιρέτως. Και το πιο σημαντικό, χωρίς να ζητά και να απαιτεί τίποτα σε αντάλλαγμα.

Ο Αθεϊσμός στην πρωταρχική του μορφή εκπροσωπείτο από ανθρώπους καλλιεργημένους, επιστήμονες, πεπεισμένους ότι η ζωή και ο κόσμος μπορεί να ερμηνευθεί με ένα τρόπο διαφορετικό από τις διδασκαλίες των εκάστοτε θρησκειών. Και το πιο σημαντικό ότι θα μπορούσαν να βρεθούν λύσεις ουσιαστικές στα άλυτα, μέχρι τότε, προβλήματα της ανθρωπότητας. Ένιωθαν όμως σίγουροι ότι για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο θα έπρεπε να απαλλαγούμε από τις στείρες, πλέον, επιταγές των θρησκειών και να αφήσουμε τον ανθρώπινο νου να ξανοιχτεί, ελεύθερα, σε νέους πνευματικούς ορίζοντες που θα τον απογείωναν σε ένα κόσμο γνώσης ανεπανάληπτο.

Ως επί το πλείστον οι προθέσεις αυτών των σπουδαίων ανθρώπων και πρωτεργατών της επιστημονικής σκέψης υπήρξαν αγνές· πήγαζαν από τα δεινά που βίωνε ο κόσμος γύρω τους αλλά και οι ίδιοι προσωπικά· όπως και από την ασυμβατότητα των κραταιών θρησκειών με την εξέλιξη και την πρόοδο της ανθρώπινης κοινωνίας. Το μόνο που ήθελαν ήταν να «αφεθούν» ελεύθεροι και να προσφέρουν στον κόσμο υγεία, ευημερία και γνώση.

Σήμερα, πολύ είναι αυτοί που δηλώνουν αθεϊστές. Μολονότι οι αριθμοί τους μεγάλοι,  κατά τρόπο οξύμωρο, συνεχίζουν να θεωρούν τον εαυτό τους μειοψηφία· να νιώθουν λίγοι και εκλεκτοί. Συχνά επιδεικνύουν μια αξιοζήλευτη αδιαφορία απέναντι στον θάνατο. Αλλά κυρίως, εμφανίζονται ως φανατικοί πολέμιοι των θρησκειών. Για τις οποίες, μεταξύ άλλων, συνηθίζουν να δηλώνουν, απερίφραστα, ότι:

  • Οι θρησκείες είναι η πηγή των περισσοτέρων κακών στην ιστορία της ανθρωπότητας. Σφαγές, πόλεμοι, λεηλασίες, βασανισμοί, εθνοκαθάρσεις κλπ. βρίσκουν τη ρίζα τους στις θρησκείες.
  • Οι θρησκείες είναι εχθροί του Ορθού Λόγου, καταπιεστές της ελευθερίας του ανθρώπου. Επιβάλλουν στο «ποίμνιό» τους έναν τρόπο ζωής που δεν συνάδει με αυτό που πραγματικά αξίζει στο ανθρώπινο όν.
  • Οι θρησκείες είναι μέσο αποβλάκωσης και ελέγχου των μαζών. Διαχειριζόμενες —πανέξυπνα, ομολογουμένως— τον Φόβο καταφέρνουν να τον μετατρέψουν σε μια διαχειρίσιμη φοβία και το «ποίμνιό» τους, με τη σειρά του, σε έρμαιο των βουλήσεων του εκάστοτε κραταιού ιερατείου.
  • Δεν υπάρχει Θεός· υπάρχει μόνο ότι μπορεί αποδειχτεί από την επιστήμη. Μόνο ότι στηρίζεται στον Ορθό Λόγο είναι αλήθεια και τίποτα άλλο. Τα δόγματα πρέπει να εκλείψουν όπως και αυτοί που τα ασπάζονται.
  • Οι θρησκείες ανήκουν στον Μεσαίωνα… Ο Μεσαίωνας ανήκει στο παρελθόν όποτε και αυτές με τη σειρά τους δεν μπορούν να ανήκουν στο μέλλον της Ανθρωπότητας…

Με μια πρώτη σκέψη, είναι πραγματικά ευχάριστο που όλο και περισσότεροι άνθρωποι επιλέγουν να ανεξαρτητοποιηθούν πνευματικά· να εναποθέσουν τις ελπίδες τους στην απτή εσωτερική τους δύναμη. Είναι καλό που σιγά-σιγά παύουμε να φανταζόμαστε και να λατρεύουμε ανώτερες δυνάμεις, μόνο και μόνο για να απαλύνουμε τον Φόβο μας. Έχουμε κάνει τόσα βήματα προόδου… Καιρός ήταν να αρχίσουμε να εμπιστευόμαστε τον Άνθρωπο περισσότερο, γιατί το αξίζει!

Με μια δεύτερη σκέψη, όμως, προβληματίζομαι… Προβληματίζομαι διότι βλέπω ανθρώπους να βολεύονται. Πράγματι, τους έρχεται πολύ βολικό να μην έχουν καμία θρησκεία να οριοθετεί τη ζωή τους. Μπορούν πλέον να κάνουν ό,τι «γουστάρουν» χωρίς να τρέμουν μία ανώτερη δύναμη· να ασυδοτούν, χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανένα θεό. Μόνο ανθρώπους έχουν να φοβούνται πλέον, τις δυνάμεις της φύσης και τον Θάνατο. Αλλά τους μεν μπορείς να τους εξαπατήσεις εύκολα και τις δε, νιώθουμε ότι τις έχουμε υποτάξει ήδη· όσο για τον Θάνατο, τον βλέπουμε πολύ μακρινό, δεν μας πολυαπασχολεί.

Σαν μην έφτανε αυτό, βλέπουμε και φανατισμό και μανία κατά των θρησκειών. Κατακεραυνώνουν θεούς και δαίμονες γεμάτοι τυφλό μίσος. Τί θέση έχει ο φανατισμός στον Αθεϊσμό; Καμία! Επιλέγουν τον δρόμο της αθεΐας και τον βαπτίζουν αθεϊσμό. Μεθυσμένοι από την θρησκευτική τους αποδέσμευση, υπερασπίζονται φανατικά, ως νέοι ταλιμπάν, αυτήν τη φενάκη ελευθερίας. Εναντιώνονται στον δογματισμό και καταλήγουν δογματικοί…

Μακάριοι όσοι ασπάστηκαν τον αθεϊσμό για να πετύχουν την προσωπική τους ανέλιξη· αλλά δυστυχώς είναι ελάχιστοι. Δεν βλέπω πολλούς αθεϊστές, παρά μόνο άθεους, να μην έχουν στον ήλιο μοίρα. Και το χειρότερο όλων… Όλα αυτά, εν αγνοία τους…

Advertisements