Η Θρησκεία

 

Τι μπορεί λοιπόν να κάνει ο άνθρωπος για να ξεπεράσει τον Φόβο; Να απαλύνει αυτό το Μέγα Βάσανο;

Όλοι προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε τον Φόβο με τρόπους και μέσα ποικίλα. Όντας, όμως, κοινωνικά όντα επιλέγουμε, κατά συνήθεια, να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματά μας με τρόπο συλλογικό. Συνασπιζόμαστε, συνεργαζόμαστε και χαράσσουμε μία κοινή πορεία που ελπίζουμε ότι θα μας οδηγήσει στη Λύτρωση. Και, σχεδόν πάντα, όταν αυτή η πορεία χαράσσεται για να αντιμετωπίσουμε τον Φόβο του Θανάτου, είναι απόλυτη και απαρέγκλιτη. Γιατί πολύ απλά και ο Θάνατος είναι απόλυτος. Συμβαίνει σε όλους ανεξαιρέτως!

Και ποιος είναι ένας από τους καλύτερους τρόπους για να αντιμετωπίσει μια κοινωνία τον τρόμο του θανάτου; Μα φυσικά η θρησκεία! Ένα δόγμα με μια ισχυρή ηθική και ιδεολογική βάση το οποίο υπόσχεται τη λύτρωση από όλες τις υπαρξιακές ανησυχίες. Με αρχές σφυρηλατημένες πάνω στην ιστορική πορεία μιας κοινωνίας, διδάσκει και απαιτεί την πίστη. Και έτσι ο κόσμος πιστεύει στην υπόσχεση και ελπίζει στη σωτηρία. Πείθεται στις διδαχές τις θρησκείας που τον αγγίζει και παύει να ρωτά, να ερευνά, να ανησυχεί. Απλά πιστεύει, και ακολουθεί.

Θα μπορούσαμε λοιπόν να χαρακτηρίσουμε τις θρησκείες ως απαραίτητες για τις απανταχού ανθρώπινες κοινωνίες. Προκειμένου να προστατέψουν τη συνοχή τους από τις καταστρεπτικές συνέπειες του Φόβου, επιλέγουν να περιχαρακωθούν εντός ενός αυστηρού και «αποπνικτικού» πλαισίου δογματικών και φανατικών πεποιθήσεων, να τις ενστερνιστούν και να τις λατρέψουν. Στην ουσία, βέβαια, ο Φόβος δεν εξαλείφεται, απλά «εκτρέπεται» σε άλλες μικρότερες —πολλές φορές ανούσιες— φοβίες και, στην καλύτερη των περιπτώσεων, εκτονώνεται.

Και οι θρησκείες ξέρουν να το κάνουν πολύ καλά αυτό. Γι’ αυτό και θα συνεχίσουν να υπάρχουν για πολύ καιρό ακόμη.

Αυτός είναι ο απώτερος στόχος των ιερατείων· να «εκτρέπουν» τον φόβο, να τον επιμερίζουν. Οριοθετούν τις επιθυμίες, τις φιλοδοξίες και τις προτιμήσεις των πιστών τους, τα «θέλω» και τα «δεν θέλω τους». Όποιος υπερβαίνει τα όρια απομακρύνεται από τη Λύτρωση· οι επιλογές είναι ελάχιστες και η απόφαση πιο εύκολη. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα! Αναπόφευκτα οι περισσότεροι επιλέγουν το ρέμα. Είναι και αυτή «μια κάποια λύσις» … Γιατί αρκετοί ξέρουν να κολυμπούν μα κανένας να πετάει…

Για χιλιάδες χρόνια οι θρησκείες ήταν η μοναδική σανίδα σωτηρίας. Όσοι προσδοκούσαν μια γεύση λύτρωσης και ευτυχίας δεν μπορούσαν να λοξοδρομήσουν. Στις μέρες μας, όμως, οι θρησκείες έχουν αρχίσει να απειλούνται και να χάνουν έδαφος. Με το πέρασμα των αιώνων κατακερμάτισαν τον Φόβο και τον μπόλιασαν σε αναρίθμητες στείρες επιταγές. Πλέον όλο και περισσότεροι επιθυμούν, διακαώς, να αποτινάξουν από πάνω τους τα «δεσμά» των θρησκειών· νιώθουν ότι μπορούν να πετάξούν· αισθάνονται έτοιμοι να κάνουν την υπέρβαση, και επιλέγουν τον γκρεμό· Δεν τους αρκεί το «μια κάποια λύσις»!

Αυτοαποκαλούνται άθεοι, αθεϊστές, άθρησκοι ή αγνωστικιστές· με «πυξίδα» τον Αθεϊσμό προχωρούν μπροστά, στο άγνωστο· έτοιμοι να ανακαλύψουν και να γευθούν όλα όσα τους στέρουν οι θρησκείες, με τόσο «βάναυσο» τρόπο!

Advertisements